20 Νοέ 2020

ΑΠΟ: Ανδριάνα Γεροντή

ΑΡΘΡΑ / ΚΕΙΜΕΝΑ

Comments: Δεν υπάρχουν Σχόλια

Το μοναδικό ποίημα για τα παιδιά, του Kahlil Gibran!

 

Τα παιδιά σου δεν είναι παιδιά σου.
Είναι οι γιοι και οι κόρες της λαχτάρας της Ζωής για τη Ζωή.
Δημιουργούνται διαμέσου εσένα, αλλά όχι από σένα.
Κι αν και βρίσκονται μαζί σου, δε σου ανήκουν.

 

Μπορείς να τους δώσεις την αγάπη σου, αλλά όχι τις σκέψεις σου.
Αφού ιδέες έχουν δικές τους.
Μπορείς να δίνεις μια στέγη στο σώμα τους, αλλά όχι και στις ψυχές τους.
Αφού οι ψυχές τους κατοικούν στο σπίτι του αύριο,
που, εσύ δεν πρόκειται να επισκεφτείς ούτε και στα όνειρά σου.
Μπορείς να προσπαθήσεις να τους μοιάσεις,
αλλά μη γυρέψεις να τα κάνεις σαν εσένα.
Αφού η ζωή δεν πάει προς τα πίσω, ούτε ακολουθεί στο δρόμο του το χτες.

 

Είσαι το τόξο από το οποίο τα παιδιά σου,
ωσάν ζωντανά βέλη ξεκινάνε για να πάνε μπροστά.

 

Ο Τοξότης βλέπει στόχο στη γραμμή του Απείρου
και σε λυγίζει με τη δύναμή Του, ώστε οι σαΐτες Του
να φύγουν γοργά και να φτάσουν μακριά.
Δεχτείτε το λύγισμά σας στα χέρια Του με χαρά.
Γιατί αυτός, όπως αγαπά τη σαΐτα που εκτοξεύεται,
αγαπά και τόξο που είναι σταθερό.

 

 

*Ο Γκιμπράν Χαλίλ Γκιμπράν γεννήθηκε στις 6 Ιανουαρίου, 1883,  στο Μπσαρί, της ορεινής περιοχής του Βόρειου Λιβάνου. Ο μακρύς αγώνας των ανθρώπων του όρους Λίβανος για ανεξαρτησία επηρέασε ιδιαίτερα τον νεαρό Γκιμπράν, που έγινε αργότερα ενεργό μέλος του κινήματος για ανεξαρτησία. Ο Γκιμπράν αποδείχθηκε μοναχικό παιδί, που απολάμβανε ιδιαίτερα το φυσικό περιβάλλον του ορεινού Μπεσχάρι, ειδικά τα βράχια, γεγονός που αποτυπώθηκε ως συμβολιστική επίδραση στα κείμενα και τα σκίτσα του. Η επιπολαιότητα του πατέρα οδήγησε την οικογένεια σε φτώχεια και έτσι ο νεαρός Γκιμπράν δεν έλαβε επίσημη εκπαίδευση. Η μάθησή του περιορίστηκε στις συχνές του επισκέψεις στον ιερέα ενός χωριού, που τον δίδαξε τα ουσιώδη της θρησκείας και της Βίβλου, μαζί με τη Συριακή και την Αραβική γλώσσα. Αναγνωρίζοντας την ερευνητική φύση του νεαρού Γκιμπράν, ο ιερέας άρχισε επίσης να του διδάσκει τα προκαταρκτικά του αλφάβητου και της γλώσσας, ανοίγοντάς του ουσιαστικά τον κόσμο της ιστορίας, της επιστήμης και της λογοτεχνίας

 

Πηγή Βιογραφίας: Wikipedia

Πηγή μεταφρασμένου ποιήματος: Εναλλακτική Ατζέντα

 

 

11 Νοέ 2020

ΑΠΟ: Ανδριάνα Γεροντή

ΑΡΘΡΑ / ΚΕΙΜΕΝΑ

Comments: Δεν υπάρχουν Σχόλια

ΠΩΣ ΘΑ ΕΠΙΛΕΞΩ ΑΝΔΡΑ Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΘΕΡΑΠΕΥΤΗ;

Το φύλο του θεραπευτή είναι ένας παράγοντας που επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό την πορεία της θεραπευτικής διαδικασίας. Πολλές φορές ένας άνθρωπος που ξεκινά ψυχοθεραπεία, επιλέγει θεραπευτή σύμφωνα με το οικονομικό κόστος και την προσβασιμότητα. Ωστόσο, το ζήτημα του φύλου του θεραπευτή χρειάζεται επίσης να προσμετρηθεί στα κριτήρια επιλογής του θεραπευόμενου.

Ο ρόλος της μεταβίβασης εκ μέρους του θεραπευόμενου  στο θεραπευτή σχετίζεται σε μεγάλο βαθμό με το φύλο του.

Ως «μεταβίβαση» εννοείται η ασυνείδητη τάση ενός ατόμου να μεταφέρει στους άλλους τα συναισθήματα και τις στάσεις που αρχικά συνδέθηκαν με σημαντικά πρόσωπα της πρώιμης παιδικής ηλικίας του, όπως οι γονείς και τα αδέρφια. Πρόκειται λοιπόν, για μια θεμελιώδη διεργασία στην ψυχοθεραπεία. Ο θεραπευόμενος – συνήθως ασυνείδητα – ταυτίζει το θεραπευτή με ένα γονιό ή ένα άλλο σημαντικό πρόσωπο της  ζωής του, όπως κάποιο δάσκαλο, θείο, αδερφό, κλπ.

Στο πλαίσιο της μεταβίβασης στη θεραπεία, συχνά παρατηρούμε γυναίκες με ιστορικό αυστηρής ή επικριτικής μητέρας, να συμπεριφέρονται κατά ανάλογο τρόπο στη θεραπεύτρια, πολλές φορές ήδη από την πρώτη συνεδρία. Παρά τις προσπάθειες της θεραπεύτριας να ακολουθήσει μια πιο «ανοιχτή» και «μητρική» στάση απέναντί τους, οι θεραπευόμενες συχνά αναφέρουν έντονο άγχος κατά τη διάρκεια των συνεδριών ή μετά από αυτές, με μεγάλη πιθανότητα την οριστική διακοπή τους. Συνεπώς, ένα άτομο με υπερβολικά αυστηρή ή επικριτική μητέρα, είναι πιθανό να μεταβιβάσει στη θεραπεύτριά του, τα αρνητικά του αισθήματα προς εκείνη.

Το ίδιο μπορεί να συμβεί με ένα θεραπευόμενο που είχε ένα αυστηρό/επικριτικό πατέρα ο οποίος μεταβιβάζει στο θεραπευτή του τα αισθήματά τα οποία την ουσία θα απευθύνονταν στον πατέρα του. Πιθανώς, αρχίζει να του δημιουργείται ένα άγχος πως ο θεραπευτής – πατέρας θα τον κρίνει και τότε αρχίζει να αμύνεται, κατακρίνοντας ο ίδιος τον θεραπευτή, αδυνατώντας να διαχωρίσει την κατάσταση και δυστυχώς συνήθως θα σταματήσει τη θεραπεία του.

Ωστόσο, ως απάντηση στο ερώτημα, γιατί οι προαναφερθέντες θεραπευόμενοι επιλέγουν το θεραπευτή του συγκεκριμένου φύλου;

Πρόκειται για τον ίδιο λόγο που επιλέγουν ένα «λάθος» σύντροφο. Προσπαθούν να βρουν ένα παρόμοιο πρόσωπο με εκείνο που προκάλεσε το τραύμα, μια γυναίκα σαν τη μαμά ή έναν άντρα σαν το μπαμπά, σύμφωνα με τα παραδείγματα που προαναφέρθηκαν.

Ο σκοπός είναι να θεραπευτούν, ωστόσο ασυνείδητα επαναλαμβάνουν το τραύμα, αποδίδοντας στη θεραπεύτρια ή στο θεραπευτή, χαρακτηριστικά της μητέρας ή του πατέρα, αντίστοιχα, αναβιώνοντας με αυτό τον τρόπο τα αρνητικά αισθήματα που είχαν στην πρώιμη παιδική ηλικία και τελικά διακόπτουν τη θεραπεία για να μειώσουν το άγχος που τους δημιουργεί όλη αυτή η συνθήκη.

Από την άλλη πλευρά, μπορεί να μην επιθυμούν τη συγκεκριμένη θεραπεύτρια (ή θεραπευτή), που δείχνει κατανόηση και είναι φιλική, καθώς δυσκολεύονται να συσχετιστούν μαζί της, όπως δυσκολεύονται να συσχετιστούν με ένα αντίστοιχο σύντροφο  ο οποίος δεν τους ξυπνά αναμνήσεις, ώστε να δημιουργήσουν ταύτιση.

Το άτομο στην προκειμένη περίπτωση π.χ. έχει συνηθίσει από μία γυναίκα να είναι επικριτική και αυστηρή, αναζητώντας ασυνείδητα τα συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, θεωρώντας ότι με αυτό τον τρόπο θα θεραπεύσει το τραύμα.

Αξίζει να σημειωθεί ότι στα προαναφερθέντα παραδείγματα μια γυναίκα ή ένας άντρας θεραπευτής, που θα είναι «ανοιχτός», ζεστός, χωρίς κριτική διάθεση, θα μπορέσει να βοηθήσει το άτομο – αν παραμείνει στην θεραπεία – να συνειδητοποιήσει το τραύμα του και να το επεξεργαστεί. Συνεπώς, ο θεραπευτής μπορεί να βοηθήσει το άτομο να αλλάξει την εικόνα που έχει για τους άντρες (ή για τις γυναίκες, αν πρόκειται για θεραπεύτρια).

Συμπερασματικά, το παρελθόν ενός ατόμου παίζει ρόλο για το αν θα διαλέξει γυναίκα ή άντρα θεραπευτή. Αν για παράδειγμα, μία γυναίκα έχει υποστεί σεξουαλική κακοποίηση από ένα άντρα, θα είναι δύσκολο για την ίδια να εμπιστευτεί ένα άντρα θεραπευτή. Επίσης, σημασία έχει το αίτημα για το οποίο θα αναζητήσει κανείς θεραπεία. Για παράδειγμα, άντρες με σεξουαλικά προβλήματα μπορεί να αισθάνονται περισσότερο άνετα με ένα άντρα θεραπευτή. Παρομοίως, γυναίκες που έχουν δυσκολίες με την εικόνα του σώματός τους, μπορεί να προτιμήσουν μια θεραπεύτρια. Πιθανώς, ένα άτομο να προτιμήσει θεραπευτή του ίδιου φύλου καθώς έτσι έχει συνηθίσει. Για παράδειγμα, οι γυναίκες που εκμυστηρεύονται τους προβληματισμούς τους στις φίλες τους, μπορεί να θεωρούν ότι μια γυναίκα θα τις καταλάβει καλύτερα.

 

Συνεπώς, το φύλο του θεραπευτή μπορεί αρχικά να έχει σημασία για το θεραπευόμενο. Μερικές φορές μπορεί να είναι πολύ βοηθητικό, όπως στην περίπτωση ενός αγοριού που δεν έχει αντρικό πρότυπο στην οικογένειά του και συνεργάζεται με ένα άντρα θεραπευτή.

Αναφορικά με τη διαφορετικότητα που παρουσιάζουν λοιπόν, άντρες και γυναίκες θεραπευτές, αξίζει να σημειωθεί ότι και οι δύο έχουν χαρακτηριστικά και από τα δύο φύλα. Η προσωπικότητά τους και η εκπαίδευσή τους συμβάλλει στο κατά πόσο αποδέχονται τις δύο αυτές πλευρές τους.

Επιπλέον, είναι άνθρωποι που μπορεί να έχουν μεγαλώσει με αρκετά διαφορετικές εμπειρίες, απόψεις και στάσεις που πιθανώς να επηρεάζουν σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό τη μέθοδο θεραπείας τους.

Εν κατακλείδι, το σημαντικότερο σε μια θεραπευτική σχέση, είναι ο θεραπευτής ο οποίος βρίσκεται εκεί, άσχετα με το φύλλο του,  να έχει εκπαιδευτεί να βοηθά και να συναισθάνεται τον άνθρωπο που έχει απέναντι του..

Να έχει δουλέψει τα περισσότερα προσωπικά του κομμάτια, ώστε να έχει υπομονή και κατανόηση  και πάνω από όλα να αγαπά αυτό που κάνει.

02 Νοέ 2020

ΑΠΟ: Ανδριάνα Γεροντή

ΑΡΘΡΑ / ΚΕΙΜΕΝΑ

Comments: Δεν υπάρχουν Σχόλια

Είναι αυτό αγάπη τελικά;

– Φοβάμαι γιατί έχω πληγωθει.
– Και εγώ έχω πληγωθεί… Kαι εγώ φοβάμαι… Όμως θέλω να πιστεύω πως μαζί σου, όλα θα είναι αλλιώς.
– Μα οι πληγές μου είναι ακόμη ανοιχτές.
– Θα τις φροντίσω με αγάπη και χρειάζομαι και εσύ να αγγίζεις απαλά τις δικές μου…
– Όμως πολλές φορές μπορεί να γίνω ψυχρός… Προσπαθώντας να κρύψω την ευαισθησία μου… Μπορεί ο φόβος μου να με κάνει να σε προσβάλλω με τα λόγια μου, ώστε να φύγεις πριν να είναι αργά και δεν μπορώ να το αντέξω.
– Τότε εγώ θα κοιτάζω τα μάτια σου και θα βλέπω τον φόβο και την ευαισθησία της ψυχής σου… Και τότε θα σε σφίγγω στην αγκαλιά μου μέχρι τον μικρό ευαίσθητο παιδί μέσα σου να νιώσει ασφάλεια.
– Όμως φοβάμαι τις αγκαλιές.
– Τότε θα σε αγγίζω προσεκτικά και τόσο όσο είναι εντάξει για σένα.
– Και για πόσο πιστεύεις πως θα μπορείς να το κάνεις αυτό;
– Για όσο ο καθένας από μας αναζητά την αγκαλιά του άλλου για να αποκοιμηθεί.
– Κι όταν γεράσω και κάνω ρυτίδες; Όταν τα μαλλιά μου πέσουν… και η μέση μου πονάει το βράδυ; Τότε πιστεύεις πως θα με θέλεις ακόμη;
– Οι μόνες ρυτίδες που θα κάνεις μαζί μου θα είναι εκείνες που σχηματίζονται από το πολύ γέλιο… στην διάρκεια της κοινής μας ζωής και γι αυτό θα αγαπάω κάθε ρυτίδα σου… Και όταν η μέση σου πονάει τα βράδια θα την χαϊδεύω με αγάπη και ο πόνος σου θα εξαφανίζεται…
– Κι όταν τα βράδυ δεν μπορώ να κοιμηθώ;
– Τοτε θα σου λέω παραμύθια για μαγεμένους πρίγκιπες με παγωμένη καρδιά και για όμορφες πριγκίπισσες που με την αγάπη τους, κατάφεραν να τους τη ζεστάνουν…
– Μερικές φορές όμως, φοβάμαι τόσο πολύ που παθαίνω κρίσεις πανικού.
– Θα είμαι πάντα εκεί να σε κρατάω αγκαλιά… και να σου υπενθυμίζω πως είναι εντάξει να φοβάσαι που και που. Πώς επιτρέπεται να είσαι αδύναμος μερικές φορές και πώς σε λίγο θα περάσει και αυτό…
– Πιστεύεις πώς θα τα καταφέρω;
– Πιστεύω πως θα τα καταφέρουμε!
– Πώς μπορείς να είσαι τόσο αισιόδοξη;
– Μα ολα αυτά τα χρόνια, δεν έπαψα ποτέ να πιστεύω σε ΕΚΕΊΝΟΝ και στην αγάπη όπως Εκείνος μου την έχει μάθει.

Εκείνη την αληθινή αγαπη που μπορεί να διαλύσει κάθε σκοτάδι και φόβο.
Εκείνη την πραγματική αγάπη που θα με κάνει να σε αγαπώ ακόμη και όταν εσύ μπορεί να μη με αγαπάς πλέον…

 

 

 

Αλήθεια ποιο είναι εκείνο το κομμάτι του εαυτού σου, το οποίο έχει μάθει να αγαπάει τόσο ανιδιοτελώς και πραγματικά;

Μπορεί να είναι η εξέλιξη σου, η εμπειρία σου και οι γνώσεις σου για την αγάπη ή μπορεί να είναι εκείνο το μικρό εσωτερικό παιδί, το οποίο, παρόλο που έχει μεγαλώσει, έχει κρατήσει έντονη την ανάγκη του να αγαπά και να αγαπιέται;

Ελάτε να το μάθουμε μαζί σε ένα βιωματικό σεμινάριο:

Θεραπεύοντας το εσωτερικό μας παιδί (και διαδικτυακά)

Βιωματικό εργαστήρι συγχωρεσης (και διαδικτυακά)

Βιωματικό εργαστήρι “Απόρριψη Επιτέλους Τέλος” (και διαδικτυακά)

23 Οκτ 2020

ΑΠΟ: Ανδριάνα Γεροντή

ΑΡΘΡΑ / ΚΕΙΜΕΝΑ

Comments: Δεν υπάρχουν Σχόλια

Χαμογέλα, ρε… τι σου ζητάνε;

“…Έτσι, μ’ αυτήν την κωλοεφεύρεση που τη λένε ρολόι, σπρώχνουμε τις ώρες και τις μέρες σα να μας είναι βάρος, και μας είναι βάρος, γιατί δε ζούμε, κατάλαβες;’ Όλο κοιτάμε το ρολόι, να φύγει κι αυτή η ώρα, να φύγει κι αυτή η μέρα, να έρθει το αύριο, και πάλι φτου κι απ’ την αρχή.

Χωρίσαμε τη μέρα σε πτώματα στιγμών, σε σκοτωμένες ώρες που θα τις θάβουμε μέσα μας, μέσα στις σπηλιές του είναι μας, στις σπηλιές όπου γεννιέται η ελευθερία της επιθυμίας, και τις μπαζώνουμε με όλων των ειδών τα σκατά και τα σκουπίδια που μας πασάρουν σαν “αξίες”, σαν “ηθική”, σαν “πολιτισμό”. Κάναμε το σώμα μας ένα απέραντο νεκροταφείο δολοφονημένων επιθυμιών και προσδοκιών, αφήνουμε τα πιο σημαντικά, τα πιο ουσιαστικά πράγματα, όπως να παίξουμε και να χαρούμε μεταξύ μας, να παίξουμε και να χαρούμε με τα παιδιά και τα ζώα, με τα λουλούδια και τα δέντρα, να κάνουμε έρωτα, να απολαύσουμε τη φύση, τις ομορφιές του ανθρώπινου χεριού και του πνεύματος, να κατεβούμε τρυφερά μέσα μας, να γνωρίσουμε τον εαυτό μας και τον διπλανό μας…Όλα, όλα τα αφήνουμε για το αύριο που δε θα ‘ρθει ποτέ…

Μόνο όταν ο θάνατος χτυπήσει κάποιο αγαπημένο μας πρόσωπο πονάμε, γιατί συνήθως σκεφτόμαστε πως θέλαμε να του πούμε τόσα σημαντικά πράγματα, όπως πόσο τον αγαπούσαμε, πόσο σημαντικός ήταν για εμάς … Όμως το αφήσαμε για αύριο … Για να πάμε που;

Αφού ανατέλλει, δύει ο ήλιος και δεν πάμε πουθενά αλλού, παρά μόνο στο θάνατο, και εμείς οι μαλάκες, αντί να κλαίμε το δειλινό που χάθηκε άλλη μια μέρα απ’ τη ζωή μας, χαιρόμαστε.

Ξέρεις γιατί;

Γιατί η μέρα μας είναι φορτωμένη με οδύνη, αντί να είναι μια περιπέτεια, μια σύγκρουση με τα όρια της ελευθερίας μας..”

Απόσπασμα από το βιβλίο “Χαμογέλα, ρε… τι σου ζητάνε;” του Χρόνη Μίσσιου, Εκδ. Γράμματα, 1988

09 Οκτ 2020

ΑΠΟ: Ανδριάνα Γεροντή

ΑΡΘΡΑ / ΚΕΙΜΕΝΑ

Comments: Δεν υπάρχουν Σχόλια

‘Όταν το σώμα εκφράζει όσα το στόμα δεν μπορεί

Της Ανδριάννας Γεροντή
Σύμφωνα με το Σωκράτη, το σώμα μας, είναι ο καθρέφτης των σκέψεων και των πεποιθήσεών μας. Είναι εκείνο που καταγράφει τις σκέψεις μας, σε κάθε κύτταρο του και με έναν δικό του τρόπο, εκφράζει όσα το στόμα δεν μπορεί.

Καταπιεσμένα συναισθήματα, ανάγκες και επιθυμίες που ποτέ δεν εκφράστηκαν, έμειναν μέσα μας, μεγάλωσαν, μαζεύτηκαν και έγιναν ένα μεγάλο κουβάρι που μπερδεύτηκε και γέμισε το «είναι» και την ψυχή μας. Ένα μεγάλο κουβάρι που αν το σώμα δεν πετούσε προς τα έξω, μέσω μιας ασθένειας ή ενός συμπτώματος, πιθανόν να μας τύλιγε και να μας έπνιγε ολοκληρωτικά.

Θυμήσου εκείνη η φορά που έπνιξες το νευρικό σου γέλιο, γιατί σκεφτόσουν πως μπορεί να σου βγει σε κακό ή γιατί δεν έπρεπε να σε δουν να γελάς.

Ή την άλλη φορά, που κυριευμένος από το άγχος και τον πανικό, προσπαθούσες με όλο σου το είναι, να κρατήσεις την ψυχραιμία σου και να φανείς δυνατός, πνίγοντας εκείνο το τρομερό ουρλιαχτό που με μανία προσπαθούσε να βγει από το στόμα σου. Το κλάμα που ανέβαινε σαν κόμπος στο λαιμό σου και τα δάκρυα που ποτέ δεν έτρεξαν από τα μάτια σου.

Ή την άλλη φορά, που ποτέ δε θα ξεχάσεις.

Τότε που εκείνη έφυγε, χτυπώντας δυνατά την πόρτα πίσω της, αφήνοντας σε μόνο. Τότε που η καρδιά σου χτυπούσε σαν τρελή, που ένιωθες αβοήθητο μωρό που παράτησε η μητέρα του, στο δρόμο. Που ήθελες σαν τρελός να τρέξεις πίσω της και να της φωνάξεις να μείνει, όμως το σώμα σου έμεινε ασάλευτο, βουβό, παραμένοντας εξωτερικά ψύχραιμο ενώ μέσα του τα κύτταρα κατέγραφαν την μεγάλη απώλεια, την θλίψη και τον πόνο που βίωνες.

Αυτά είναι μερικά από τα συναισθήματα που επιλέγεις να πνίγεις, μέχρι που μαζεύονται και γίνονται πολλά και τότε το σώμα σου, δεν αντέχει και ξεσπάει, παίρνοντας τον ρόλο, να εκφράσει όσα το στόμα σου δεν μπορεί.

Να εκφράσει τις συγκρούσεις μέσα σου, τις βαθύτερες ανάγκες και τα ανομολόγητα συναισθήματα σου, βγάζοντας τα έξω ως αρρώστια ή σύμπτωμα και ζητώντας ικανοποίηση.

Είναι εκείνο που θα σου υπενθυμίσει πως κάτι κάνεις λάθος και πρέπει επειγόντως να αλλάξεις τον τρόπο σκέψης σου. Οι περισσότερες αιτίες ασθενειών, οφείλονται σε εσωτερικές συγκρούσεις και αρνητικά συναισθήματα, όπως άγχος, φόβος, θυμός, ενοχή, θλίψη, εγωισμός, ζήλια. Και εκείνο που φωνάζει δυνατά κάθε ασθένεια ή σύμπτωμα είναι: «Κοίταξέ με, αγάπησε με, δώσε μου προσοχή».

Είναι τότε που εκείνος ο δυνατός που ισχυρίζεται πως δεν έχει ανάγκη κανέναν και που αρνείται με τον όποιον τρόπο, την αγάπη και την φροντίδα, δίνει μάχη με το μέσα του, το οποίος στο τέλος τον κερδίζει, αναλαμβάνοντας να σωματοποιήσει τις ανάγκες του, αποδυναμώνοντας και υποχρεώνοντας τον, να δεχθεί τη φροντίδα των άλλων, που τόσο έχει ανάγκη.

Στην ουσία τον έχει βοηθήσει να εκπληρώσει την βαθύτερη ανάγκη του, να παλινδρομήσει σε μια παλιά γνώριμη κατάσταση, όπου απαλλαγμένος από έννοιες, ευθύνες και φόβους, μπορεί να αφεθεί να φροντιστεί και να νιώσει αγάπη.

Για σκέψου, την τελευταία φορά που έπεσες στο κρεβάτι από κρυολόγημα. Η ίδια η λέξη κρυολόγημα υποδηλώνει κάτι που σε έκανε να κρυώσεις μέσα σου και εκφράζει τη βαθύτερη ανάγκη σου να επανέλθει η ζέστη στην καρδιά σου.

Το κουκούλωμα με ζεστά ρούχα όπως και οι εντριβές, δεν είναι παρά υποκατάστατα του χαδιού και της επαφής που η ψυχή σου είχε ανάγκη.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:Πρίν 6 χρόνια: Αντιγριπικό εμβόλιο σκόρπισε τον θάνατο στην Ιταλία: Στους 13 οι νεκροί. Καλό είναι να τα θυμόμαστε
Μήπως μέσα από αυτό το κρυολόγημα, τα μάτια σου μπόρεσαν επιτέλους να τρέξουν, χωρίς να χρειάζεται να τα συγκρατείς καταπιέζοντας τα συναισθήματά σου;

Μήπως τα λόγια που έκρυψες και που προτίμησες να καταπιείς, σου έκατσαν στο λαιμό και έγιναν βήχας; Μήπως τα ζεστά ροφήματα με μέλι που πίνεις, είναι μια ανάγκη

να γλυκάνεις και να μαλακώσεις; Να ανοιχθείς, να εκφραστείς, να δώσεις και να λάβεις τρυφερότητα;
Συχνά η ίδια αρρώστια, πιθανόν να εκφράζεται ως φωνή που λέει «κοίτα τι μου έκανες ή κοίτα σε τι κατάσταση με έφερες» με σκοπό να κάνει τον άλλον να νιώσει άσχημα ώστε ο ίδιος να αποκτήσεις ένα είδος εξουσίας προς το άτομο που σε έφερε σε αυτή την κατάσταση.

Αν έχεις ενοχλήσεις στα γόνατα, αναλογίσου, πόσο ευέλικτος είσαι πραγματικά. Επειδή γενικά οι αρθρώσεις και κυρίως τα γόνατα, εκφράζουν την περηφάνια, το «εγώ» και την ισχυρογνωμοσύνη σου μήπως μια ενόχληση εκεί, δείχνει πως παρόλο που προχωράς μπροστά, αρνείσαι να αλλάξεις τις παγιωμένες πεποιθήσεις ή τις συνήθειες σου, φοβούμενος μην λυγίσεις και υποχωρήσεις με αποτέλεσμα να γίνεσαι αδιάλλακτος;

Χρειάζεται να αναλογιστείς, ποιες από τις ιδέες σου, παραμένουν παγιωμένες στο μυαλό σου και δε σε αφήσουν να κινηθείς συναισθηματικά και να προχωρήσεις παρακάτω τη ζωή σου αφήνοντας ανθρώπους να σε πλησιάσουν.

Αν έχεις έρπη στα χείλη, αναλογίσου, μήπως σχετίζεται με καταπιεσμένα πάθη, τόσο που προκαλούν και σε εσένα τον ίδιο αηδία ή μήπως είναι μια ανάγκη να κρατήσεις τον άλλον μακριά από φόβο μην πληγωθείς.

Μήπως βίωσες απιστία, προδοσία ή νιώθεις εγκατάλειψη και πως δεν αγαπιέσαι γι᾽ αυτό πονάει η καρδιά σου η μήπως ο φόβος και ο τρόμος σου, είναι τόσο μεγάλος με αποτέλεσμα να επηρεάζει τα νεφρά ή την κύστη σου;

Έχεις πρόβλημα με τα μάτια σου; Τότε αναλογίσου, τι είναι εκείνο που δεν αντέχεις να βλέπεις στον εαυτό σου ή στους γύρω σου.

Μήπως η μυωπία σου , έχει να κάνει με το ότι φοβάσαι το μέλλον και ότι αυτό μπορεί να σου επιφυλάσσει; Μήπως η επιπεφυκίτιδα σου, συνδέεται με την δυσκολία σου να δεις κάτι που σε θυμώνει πολύ;

Τι δεν μπορείς να ακούς και σε πονάνε τα αυτιά σου; Μήπως νιώθεις να επικρίνεσαι συνεχώς και αδυνατείς να το αντέξεις;

Μήπως το να σκέφτεται και να αναλύεις συνεχώς τα ίδια ζητήματα στο μυαλό σου ή το ότι βρίσκεσαι σε μια φάση της ζωής σου, που σου συμβαίνουν σημαντικές αλλαγές; Είναι η αιτία που τρέφει το αυχενικό σου;

Τι είναι εκείνο που δεν μπορείς με τίποτα να χωνέψεις με αποτέλεσμα να σε πονάει το στομάχι σου;

Το αίσθημα ματαίωσης και η μη αποδοχής του ίδιου του εαυτού σου, μπορεί να είναι η αιτία για τους πονοκεφάλους σου που βρίσκεται συνήθως βαθιά ριζωμένη στην παιδική ηλικία.

Μήπως νιώθεις πως κανένας δεν σε στηρίζει συναισθηματικά και γι᾽ αυτό πονάει το επάνω μέρος της πλάτης σου;
Στην πραγματικότητα, λοιπόν, τα ψυχοσωματικά, δεν είναι παρά μια έκφραση των εσωτερικών μας συγκρούσεων και των ανομολόγητων πόθων τα οποία εμφανίζονται για να μας δείξουν καταστάσεις τις οποίες, χρειάζεται να διαχειριστούμε.

Αυτό σημαίνει πως όταν αποκαλυφθεί η αιτία τους, η λειτουργία τους παύει να εξυπηρετεί το στόχο της και τα ψυχοσωματικά εξαφανίζονται.

Επομένως, όσο πιο σύντομα, κατανοήσεις το κρυφό μήνυμα της κάθε ασθένειας, τόσο πιο σύντομα εκείνη, παύει να σε ενοχλεί.

Σε περίπτωση, λοιπόν, που έχεις κάνει τις απαραίτητες εξετάσεις και είδες πως δεν πάσχεις από κάποιο παθολογικό πρόβλημα, θα βοηθήσει να κάνεις στον εαυτό σου, τις ακόλουθες ερωτήσεις.

Τι συμβαίνει στη ζωή μου την περίοδο που εμφανίζεται το σύμπτωμα ή η ασθένεια;

Μήπως το τελευταίο διάστημα, παραμέλησα πολύ τον εαυτό μου και έρχεται ως μια ευκαιρία να ξεκουραστώ επιτέλους;

Μήπως το προκάλεσα γιατί είχα ανάγκη να αποφύγω κάτι;

Μήπως η αρρώστια μου, έχει να κάνει με την ανάγκη μου για φροντίδα ή μήπως υπάρχει κάποιος που θέλω να τιμωρήσω μέσω αυτής;

Ποιος έρχεται κοντά μου όταν αρρωσταίνω; Μήπως τελικά η αρρώστια μου σχετίζεται με την επιθυμία μου, να τον φέρω κοντά μου;

Αν η ασθένεια είχε ένα μήνυμα να μου δώσει ποιο θα ήταν αυτό;

Πηγή: ilov.gr
Photo artist: Alexander Yakovlev

ΠΡΟΣΕΧΗ ΣΕΜΙΝΑΡΙΑ

Ψυχοσωματικά Συμπτώματα

https://www.facebook.com/events/353242472543657/

06 Μαρ 2020

ΑΠΟ: Ανδριάνα Γεροντή

ΑΡΘΡΑ / ΚΕΙΜΕΝΑ

Comments: Δεν υπάρχουν Σχόλια

Πως να αντιμετωπίσετε τον διαδικτυακό εκφοβισμό

Χρήσιμες πληροφορίες για τους γονείς των οποίων τα παιδιά μπορεί να πέσουν θύματα ενός άγριου εκφοβισμού… όπως είναι ο διαδικτυακός (cyber bullying) Περισσότερα “Πως να αντιμετωπίσετε τον διαδικτυακό εκφοβισμό”